IstorijaMišljenjaPoukePreporučenoSloveni

NEKOLIKO ISTINA O OVADAŠNJIM PROSTORIMA I DEŠAVANJIMA KROZ VREMENA

Autor: Petar Aškraba Zagorski

Još od đeteta, moja prva zanimanja bila su za srbska prezimena i seobe Srba. Baveći se prezimenima uz sve druge životne poslove JA SAM NA OSNOVU PREZIMENA PRONAŠAO PUTEVE SEOBA, A NE NA OSNOVU PUTEVA SEOBA PRONAŠAO PREZIMENA.


Petar Aškraba Zagorski

Imao sam sreću i božiju daću da pođem od prezimena uklesanih na grebnicama te nijesam izgriješio. (Grebnice imaju i druge nazive: greblja, groblja, grobnice, mramorje, mramorja, mramori, mramorovi, kamovi, kami, belezi ili biljezi („beleg“), kameni spomenici, grčka greblja, grčka groblja, nekropole, mašeta, mogile, nadgrobnjaci itd, a okupaciona Austo-Ugarska uvodi i pojam stećci. Stećak je vrsta grebnice. Stećak je stesak. Kao stojećak. On je prazan. Time je Austro-Ugarska htjela reći da su Srbi prazni. Da Srbi nemaju istoriju. A onda su Austro-Ugari izmislili bogumile i da ti kako oni kažu stećci pripadaju tim bogumilima. Pravilno je grebnica odnosno grebnice. A to je lako znati. Je li se stari srbski grad Serbinovo zove Zagreb ili Zastećak.

Prostor kojim se zanimam i koji obrađujem jeste Zagorska Srbija ili Zagorje. Postoje tri prošlosna razdoblja Zagorske Srbije ili Zagorja. Prvo je Zagorje ili Srbija a zvano Zagorska Srbija sa središtem Kučevom, današnjim Kalinovikom, od prije Hristova doba do razdoblja kralja Budimira od 671-e godine do 711-e godine. Prvobitna Zagorska Srbija od prije Hristova doba obuhvatala je od uvora Povardarja do izvorišnog Posavlja odnosno Alpi.

Drugo razdoblje Zagorja jeste do pred kraj 14-og vijeka kada ono obuhvata od Nevesinja preko Kučeva (Kalinovika), vode Drvne (današnje Drine) ka Brezniku (Pljevljima) te do Trnova i Gackonskog jezera i vrha durmitorskih strana. I treće Zagorje, jeste današnje (i već odavno) samo Ravno Zagorje ili Kršno Zagorje ili Kučevsko Zagorje na čijem je središtu Kalinovik ili Kalnovik. Samo ime Kalinovik je ustvari pleme Kalinović. Kalinovići se javljaju od prije 2500 godina a najviše u Dečanskim hrisovuljama od 1335-e do 1345-e godine i najčešće se pominje Ranko Kalinović iz Kalinovika koji vodi državnu upravu cara Dušana.

Tako je i KULIN BAN KALINOVIĆ BAN, IZ PLEMENA KALINOVIĆ skraćeno KALIN BAN te KULIN BAN. IZ PLEMENA KALINOVIĆ JE I KRALJ TVRDKO grana Romanovića. Znadimo usput da je srbski jezik prije više od 25 vijekova bio službeni jezik tada poznatog svijeta. Tako je iz starosrbskoga jezika nastao latinski jezik(koji se formirava u 6-om vijeku prije Hrista) i mnogo mnogo riječi u zapadnim jezicima su iz srbskoga jezika. SRBSKI KRALJ BUDIMIR (vladao od 671-e do 711-e godine) PODIJELIO SRBIJU NA BANATE I ŽUPE. POSLIJE SE „SRBIJA (ILI ZAGORJE)“ PODIJELI NA RAŠKU I BOSNU I DRUGE SRBSKE JEDINICE. DALJIM JAČANJEM RAŠKE I BOSNE, BANOVINE I ŽUPE ZANEJAČIŠE.


Slabljenjem Zagorske Srbije i nastankom novih srbskih jedinica odseljeni Srbi Srbi Kučevljani (Zagorani) osnovali su Kučevo u Staroj Crnoj Gori kasnije zvano Kčevo i Čevo, zatim Kučevljane zvane Kuče odnosno Cuce te pleme Kučevljani skraćeno Kuči. Od 1280-e godine odseljeni Srbi iz Zagorja osnovali su Zagorje, danas zvano ZAGORJE OB SAVI u Sloveniji. Takođe, Srbi Zagorani naselili su se kod tamošnjih Srba osnovavši Zagorje a odnedavno nazvano Hrvatsko Zagorje. Zagorani Kučevljani su osnovali Čevljanoviće i Gojanoviće (mjesta danas kod Srednjega u Bosni). (Srbi dođoši u Dubrovnik, sve od srednjeg vijeka, su najčešće morali prilagođavati svoja imena, unijatiti se i prvenstveno prihvatati rimokatoličku vjeru, a to činjahu zaposlenjima, ženidbama, udajama i slično).

Veoma davno kod Zagorana (kao i drugih Srba)postojao je običaj POBRATIMLJENJA ili BRATIMLJENJA. On obuhvata nazive pobratim i posestrima. Takođe kumovanje i KRVNA OSVETA zabilježeni su kod Srba na Zagorju. Upravo Petar Gojniković, zagorski knez , koji vladaše kumovao se sa bugarskim carem Simeonom (Simeunom), odnosno bio je kršteni kum Simeonovom sinu i đetetu dato ime Petar.

Na jednoj grebnici u Humini (Ubosko kod Ljubinja) nastaloj prije ikadašnjeg pomena Crne Gore, piše: „Ase leži Dabiživ Radovanović, Čoče, tako da si blag“. U 13-om vijeku, OKO 1235-e godine U (PROSTOR DANAŠNJEG DIJELA ZAPADNE HRVATSKE) I BOSNU (ONDAŠNJU) DOŠLI SU FRANJEVCI (katolički red osnovan 1209-e godine), počevši odmah građenje svojih crkava i pokatoličavanje Srba. Razumljivo je, da su do njihovog dolaska svi na prostoru današnje Bosne (a Bosna je tada znatno manje obuhvatala)i šire bili Srbi pravoslavne vjere, a u Bosni nije bilo nigdje katolika. Od njih, franjevaca, se javljaju i Srbi katoličke vjere.


Za cara Dušana, zagorska, humska i trebinjska vlastela razmještena je na važna i udarna mjesta u srbskoj državi. CAR DUŠAN JE „ZASLUŽNE MUŽEVE“ za zasluge ponamještao na ona mjesta, za koja je smatrao da je najvažnije za Srbsko carstvo. Godine 1355-e 20-og decembra, kada je „najpotrebniji“, umire Car Dušan. Misli se da je otrovan, ali od koga ne zna se bar najavno. Grob Stefana Dušana je u manastiru Svetoga Arhanđela kod Prizrena.

OD SMRTI CARA DUŠANA 1355-e godine 20-og decembra SRBI NEMAJU SVOJU DRŽAVU NITI SVOGA VLADARA KOJI JE VLASAN SOBOM. Do nekoliko dolazi nesretna KOSOVSKA BITKA 6897-e godine 15-og juna na dan krsne slave kneza lazara Svetoga proroka Amosa (po novom 1389-e godine na Vidovdan (dan Svetoga Vida) u utorak. (Mogao je knez Lazar propuštati azijatsku silu koja je išla na Srbsko Carstvo, ali on je branio ne samo Srbe pravoslavne nego i hrišćanstvo, hrišćansku Evropu, odlučan da ode u carstvo nebesko). Vrlo je zanimljivo što su i „Turci“ uzimali rijeku Krku za granicu na toj strani, što govori da su i oni podrazumijevali da je dotle (na tom mjestu) zapadna granica tadašnje Srbije.

Braneće sebe Austrija i rimokatoličanstvo osnovali su SRBSKU VOJNU KRAJINU koja trajaše od 1578-e godine do 1880-e godine. Istorijski gledano, ovdje bi se moralo zaključiti da su SRBSKE ZEMLJE I SRBSKI NAROD BILI DUGO VREMENA POD NAPADIMA ČETIRI NEPRIJATELJA: pape (pokatoličavanja), Vizantije (istina na izdisaju), Ugarske i Turske. Proizilazi da je zasigurno prijetilo ropstvo. Samo je pitanje bilo od koga. Srbe su zapali „Turci“, strašni i grdni osvajač, ropstvo, danak, zulum, i mnoga zla.

Moglo bi se još nešto zaključiti, što izgleda strašno i paradoksalno: proizilazi DA JE SRBE ZAPAO BILO KOJI DRUGI OD OSVAJAČA (UMJESTO „TURAKA“) DANAS SRBA NE BI BILO, I DANAS NE BI BILO SRBSKOGA IMENA. NAROD JE USTVARI POGRDNO IME ZA ISTORODNE LJUDE.

Narod je kao nakot, nanos, naplav i slično te predstavlja prvenstveno količinu (nekada je bilo i viška) a ne i vrijednost (koja se ne isključuje). (Prevjeravanje u islam, a i u druge vjere nekad su Srbi činili, možda nalik današnjim prelazima u stranke i partije, jer je to i tada izgledalo da se neće izroditi ni u šta značajno). (AKO LI SU PREVJERENI ONI, TO SE NIJE ZEMLJA PREVJERILA). Naime srednjovjekovne porodice su bile brojne, a i napredne toliko i tako da su živjeli ISTOVREMENO i na planini i u Humini. Najgore pustošenje ondašnje Bosne izveo je 1697-e godine Evgenije Savojski, austrijski vojskovođa, rođenjem Francuz, koji je prodro do Srbinova (Sarajeva).

OD PUSTOŠENJA EVGENIJA SAVOJSKOG DOLINOM BOSNE, SRBI SE VIŠE NIKADA NIJESU OPORAVILI.

SA 1875-om godinom, i samim ustancima, završava se skoro četiristogodišnje robovanje pod Osmanskim carstvom, Turskom. U Zagorju je ono trajalo 405 godina, Srbiji (sadašnjoj) središnjoj 345 godina, u Pivi recimo po jednom mjerilu 396 godina, a po drugom 406 godina, Trebinju 409 godina, a Stara Crna Gora(zauzeta 1499-e godine)je manje ili više bivala slobodna i sa povlasticama do 1796-e kada se otrgla Osmanlija, a državom bi se moglo reći postaje 1858-e poslije bitke na Grahovu, kada se vidi da se“velike sile ponašaju prema Crnoj Gori kao prema posebnoj državi“.

Prema tome nije tačno ni ono uobičajeno „petstogodišnje robovanje pod Turcima“ koje je proturila Austro-Ugarska. Berlinski kongres evropskih sila 1878-e godine, pokazao je odnos zapadnih sila prema Srbima, i čekanje samosrbskog oslobođenja od Turske, a onda stavljanja pod svoju čizmu, jer je na ovom Kongresu dato Austriji da okupira Bosnu i Hercegovinu. To se i desilo. Austrija je odmah 1880-e ukinula Srbsku Vojnu Krajinu, nakon njenog života od 302-e godine. „U osvojenim krajevima Austrijanci su nagonili zaostale muslimane silom da primaju katoličku vjeru.

Nešto muslimana je i prešlo, dok se većina iselila u turske pogranične krajeve. „veli P. N. Gaković: „Bosna vilajet“, str. 18. Za muslimane je uvođen naziv Bošnjak. Po okupaciji od Austro-Ugarske, iselili su se u Tursku naravno svi ikoliko pravi Turci s osvojenih srbskih prostora, ali i jedan broj Srba muhamedanaca, dok su se drugi grupisali Sarajevu i drugdje. Kod nas je potpuno istorijsko ispiranje mozga. U nas se naziva Bosanac pa čak i Bošnjak (i Bošnjaci), musliman sa prezimenom Smederevac, sa prezimenom Valjevac, Šapčanin, Biogradlija, Kolubara, Požeglija, Užičanin, Skopljak, Nikšić, Kolašinac, Rovčanin, Bulatović, Martinović, Ganić, Mekić, Kalač, Dreković, Bušatlija, Zečević, pa iz Hercegovine Stočanin, Obradović, Mandić, Branković, Ćetković, Vuković, Vukotić, Mostarac i tako redom. U nas je sve izlagano, nalagano i laž usvojena. Laž vlada. Istini ne da nepravda.

Svi vrhunci s Austro-Ugarskom bili su na Vidovdan 1914-e godine. Taj dan bi SARAJEVSKI ATENTAT . Odmah po Sarajevskom atentatu 28-og juna 1914-e godine počela su ubijanja vješanja i strijeljanja Srba po Bosni i po Hercegovini i drugdje. Radnje Srba su pljačkane, kuđe paljene, grabljena im je imovina.

Izvršitelji su bili uglavnom pokatoličenici, zvani Hrvati. Potom su organizovano napravljeni koncentracioni logori smrti za Srbe (ratno sposobne, ali i za žene i djecu). Pomenućemo samo Arad, Terezinštat i Doboj. Austro-Ugarska koja je bila pripremila napad na Srbiju i Srbe uopšte izmislila je da joj je Sarajevski atentat povod Rata.

Želje katolika na Balkanu najbolje oslikava rečenica jednog socijaliste u Bosni:“Austrija je ostala u Beču, Ugarska u Pešti, a Austro-Ugarska u Zagrebu“ piše P. N. Gaković: „Bosna vilajet“, str. 87. Ondašnja Srbija je u Prvom svjetskom ratu izgubila preko 29% najviđenijih Srba.

Uz Drugi svjetski rat izgubljen je brojni srbski narod i preko 1200 Srba sveštenika. Mnogi su kasnije poratno stradali na razne načine. SVEŠTENSTVO JE POBIJENO DA NEMA KO SRBE UČITI. Nova pokoljenja manje je imao ko učiti. Ostanuli su manje znali o čemu će i manje smjeti kako valja.

Današnje porodice zvane Bosne i Hercegovine, kada ih pitate ko su i odakle su, najčešće kažu“iz Crne Gore“. A zanimljivo je nešto sasvim drugačije. Nijedna porodica ili prezime u Zagorju koje sam do sada ispitivao nije porijeklom iz Crne Gore, a tako je uglavnom i po drugim ispitivanim krajevima. To jest nijedna nije porijeklom iz one Crne Gore prije proširenja(Stare Crne Gore), a i koje su došle iz Crne Gore našao sam istražujući da su se one VRATILE odnosno VRAĆALE. I na kraju ovoga da dodamo da srbskom narodu je nametnuto mišljenje, da svako misli da „je doselio“ odnekle, a to je naravno smišljeno da se ne bi osjećao siguran i da bi se lako pokrenuo.

Prije Bezimenog rata (91-e do 95-e godine), Socijalistička Bosna i Hercegovina je imala preko 100 opština (i taj se broj mijenjao), te je oČito da je Srba izginulo mnogo viŠe nego se govori. ZaŠto se to preŠutkuje nejasno je. (I u toku ovoga Bezimenog rata u granicama bivše Jugoslavije, bilo je pokatoličavanja i poislamljivanja pravoslavnih Srba što i danas traje). Ne zna se ni koliko je Srba pokatoličeno u Hrvatskoj (današnjoj) tokom rata 1991-e 1995-e godine, kao ni poslije Bezimenog rata. Značajno je reći da ovaj „kontrolisani“ Rat još nema imena.

Za Srbe je rat 1991-e do 1995-e godine bio odbrambeni rat, za spas života i opstanak na srbskoj zemlji. UMNI I VISKOŠKOLOVANI NE SMIJU DA ŠUTE! A ONI ŠUTE. ILI JOŠ GORE. PIŠU I RADE ŠTETNO PROTIV SRBA. Svaki kraj bi se trebao baviti onim što je BOGOM DATO ZA PRIRODAN ŽIVOT. Tako i pojedinac. Takođe, Treći svjetski rat je već davno počeo. On nije po oružjima kao ona dva. Rat, naime nikada ne prestaje. On samo mijenja oružja).

U „Oblasti Bosna u Srbiji“, sve do 1377-e godine vladari su nosili titulu bana. Kada je srbska oblast Bosna preuzela hodajuće upravno mjesto srbske države Srbije i srbskoga naroda, onda GOSPODAR BOSNE JE ISTOVREMENO I PRIJE TOGA U ULOZI GOSPODARA SRBIJE. Obično govore da je kralj TVRDKO NA ČELU BOSANSKE DRŽAVE, A USTVARI JE NA ČELU SRBSKE DRŽAVE. Tvrdko je na čelu Srba, a sjedište mu je u Bosni („kralj srbljem“).

Jasno se vidi da je narod Raške, Bosne i Primorja srbski narod, kao i da je kralj Tvrdko Srbin pravoslavac.


Jasno se vidi i to, da je kralj Stefan Tvrdko u ulogi srbskog kralja u jednom od šetajućih srbskih sjedišta, kao i to da se imenuje Stefan kao i Nemanjići. Kralj Tvrdko je kralj Srbljem tj. kralj Srba, pa se znači imenuje kao kralj Srba Raške, kao kralj Srba Bosne, kao kralj Srba Primorja „i veće“. BOŠNJANI ODNOSNO BOŠNJACI SU USTVARI ZADRTI SRBI IZ BOSNE (naravno oblasti Bosne u Srbiji tadašnjoj, i to Bosne koja je od izvora rijeke Bosne i nešto šire do Usore). (Valja znati da su za Turske Carevine i spomenici „poturčavani“ ).

Samo imenovanje odnosno naziv „Bosna i Hercegovina“ zaživljava za doba pripreme i same austrookupacije. Dodatke bosanski ispred Grahovo(a zvalo se Arežin Brijeg), Novi, Brod, Šamac, itd, kao i bosanska ispred Gradiška, Dubica, itd, uvela je prvi put okupatorska Austro-Ugarska iako nikada Bosni nijesu pripadali. Čak su i Višegradsku Jagodinu nazvali Bosanska Jagodina itd. To je ustvari AUSTROUGARENJE. Austrougarenje je i danas svakodnevno.

Neprijatelji su Srbima izmislili da su „Sloveni doselili“ u 6-om i do početka 7-oga vijeka, da je „matica Srbija“ (tj. ova današnja izbezumljena) i da su Srbi porijeklom „iz Crne Gore“ (tj. ove sadašnje proširene). A onda još da su „Albanci starosjedioci“ i da su Iliri. Nevoljni Srbi su to sve prihvatili. Oni Srbi koji to zaista vjeruju neprijateljima slobodno neka znaju da ne znaju, i da rade za neprijatelje. I svaki takav je odgovoran zno ne zno za to. I ukazujte im na to.
GODINE 1900-te ODRŽAN JE U ZAGREBU „SVEHRVATSKI KATOLIČKI KONGRES“ NA KOME SU RIMOKATOLICI PROGLAŠENI HRVATIMA. Do tada su se pokatoličenici osjećali Srbima i znali da su Srbi. Većina ih je i slavila svoje krsne slave. Nijesu to ni Hrvati ni hrvatski jezik, nego su to Srbi (Pohrvaćenici) koji i govore svojim srbskim jezikom. Tako da je problem i u Srbima. Dio Srba misli da su samo Srbi koji su istovremeno i Srbi pravoslavci, a ne i Srbi katolici i Srbi muhamedanci tj. i oni koji su nastali od Srba braće im, pravoslavaca.

Hrvatizacija se javlja tek krajem 19-og vijeka. Tako se pogrešno imenuju pokatoličeni Srbi po Hrvatskoj, te Šokci, Bunjevci, Škutori i drugi kao da su Hrvati, ali i pokatoličeni Srbi u Sloveniji kao Slovenci, pošiptareni Srbi u Kosmetu i Albaniji današnjoj kao Albanci (nekada Šiptari) i tako dalje. Rimokatolička crkva je iskoristila robstvo Srba „pod Turcima“ i vršila stalna pokatoličavanja Srba. (Naravno da katolstvo nije htjelo ne bi Srbi ni pali u 14-om i 15-om vijeku u tavno tursko robstvo). Neki od pokatoličenih Srba su kasnije u vjekovima vlasti Turske poislamljeni. Kako je pokatoličene Srbe stigla sudbina 1900-te godine tako je 1903-e godine stigla i poislamljene Srbe kada je Reis ulema zabranio muslimanima da ubuduće slave Đurđevdan. (Valja razumiti da su i poislamljenici, porimokatoličenici kao i svi na ovim prostorima, u velikoj istorijskoj nevolji).

Sve je rađeno silom, jer se Kongres evropskih sila i Turske (bilo je šest sila) zove Berlinski kongres, a ne recimo skup evropskih poštenjakovića, te je zaključen (i potpisan) Berlinski ugovor 1878-e godine 13-og jula. (Prevjerivačka okupatorska Austro-Ugarska je 1817-e godine u Vojvodini i šire ZABRANILA PREZIMENA na -IĆ. Zato su prezimena po Vojvodini, a posebno u Banatu skraćena te se završavaju na -OV, -EV, -IN. Tako su austro-mađarski osvajači, zabilježeni i okraćenim prezimenima kod Srba, živućim i danas. Tako su austro-mađarski osvajači, zabilježeni i okraćenim prezimenima kod Srba, živućim i danas.

Istoriju Srbima pisali su nesrbi i neprijatelji. I pišu i danas. Pa čak i za škole i fakultete). Ogromni je broj sela bio ispod Treskavice i ispod Crne Gore (tj. današnje Zelengore) koja Turci nikada nijesu zauzeli. Ti Srbi su izbjegli. Treskavički Srbi izbjegli su sjeveru i zapadu, a sa Crne Gore (Zelengore) u Podlovćenski kraj.

Današnja prostrana planina ZELENGORA U STARIJA VREMENA IMALA JE IME CRNA GORA ILI MOŽDA CRNAGORA. Sa Crne gore tj. Zelengore su pred najezdu Osmanlija odselili (Crnogorci tj. Zelengorci), brojni Srbi u Podlovćenski kraj, (kod tamošnjih Srba) i osnovali Crnu Goru koja se pominje 1494-e godine. Ta brojna srbska bratstva su: Orlovići, Borilovići, Milići, Belići (pa Bijelići, Bjelice. . ), Martinovići, Abramovići (i Avramovići), Stepovići (pa nastali razni izgovorni oblici), Bajice (pa i kao Bajičići, Bajići i slično), Ljutići, Jelaščići (među kojima su preci Karađorđevića i drugih), zatim Jablanovići (u ovo porijeklo ulaze Jablani, Moštrokoli kao i Valčevi potomci Gazivode s Rijeke Crnojevića (Kašćele), Raslapčevići, Crvenko u Ljubotinju (od Sjekloća su) i još prezimena odnosno bratstava, a Gorevuk se imenovaše i kao Gorevućanin) i dugi, Subotići, pa preci Samarxića(koji su se stanili u Krivošije) i brojna druga srbska bratstva. Isto je i sa Pomorjem, Pologom, Zemljom Preljubovića (srbski prostor na kome je stvorena Albanija) đe su kod tamošnjih Srba doseljeni Srbi iz Zagorske Srbije.

Tako se Crna Gora jasno i pominje 1494-e godine kada Mlečići pišu da im prave štetu stočari Cernagore a to jest sa Zelengore. Seobe po srbskoj zemlji su čudo i neispitanost. Tako sam utvrdio da su Hercegovci iz BOSNE, a Bosanci iz Hercegovine.


OBLAST BOSNA JE, OD IZVORA RIJEKE BOSNE KOTLINOM I NEŠTO ŠIRE DO OBLASTI USORE. SVE DRUGO NIJE BOSNA, I SVE DRUGO IMA SVOJA IMENA.

Tako piše i M. V:“Postanak. . “ str. 14 „. .

niti se stalno udomaćilo ime Bosna za oblast Usoru. Zna se da su to dvije različite oblasti“. U tome mi (da će imalo) pomaže Relja Novaković u knjigi „Gde se nalazila Srbija od 7 do 12 veka“, na str. 292, kada kaže:

„Svet severno od Drinjače ne smatra svoj kraj Bosnom“.

Oblast Bosna je dopirala do Usore na današnjim žepčanskoj i zeničkoj opštini. Geografski i sada rečeno granica srbskih oblasti Donji Krai i Bosna jeste RAZVOĐE sliva Vrbas i sliva Bosne rijeke. Planinama i mjestile gledajući, na ovom potezu, granica između srbskih oblasti Donji Krai i Bosna ide preko Zec Planine, Vranice, Štita, Kruščice, Komara, Vlašića, a dalje vinta u susret oblasti Usora. (Recimo samo da oblast Donji Kraji obuhvatahu župe: Pliva, Luka, Banice, Vrbanja s gradom Kotorom, Sanica, Mrin, Glaž tj. Glas i Zemljanik).

Od 1438-e godine prvi put se uzima DEVŠIRMA (danak u krvi-odabir dječaka) u Srbiji. Devširma je uzimana u srbskim zemljama do 1638-e godine. U tim strašnim vremenima, iste te 1438-e godine, papa Silvester Drugi i rimska kurija bacivši anatemu na Srbe, proglasiše pravoslavne Srbe za uništenje.

Tursko Carstvo je uništilo Srbe da se nikada ne mogu oporaviti. Koliko je srbski napredak uništen osvajačkom Otomanskom Turskom najbolje govori samo to da je Novo Brdo subliže Prištine (u Kosmetu) prije najezde Osmanlija bilo cjelonoćno osvijetljeno. Nama je istoriju umnogo odredilo Tursko carstvo, koju bi najtačnije trebako zvati Sultanat, a onda je Srbima istoriju napisala okupaciona i aneksiona Austro-Ugarska, pa partizanska vrhuška nastavila. I po tome se i danas uči.

ZNADIMO DA JE SAMO JEDNA ISTINA. I DA JE ISTINA DA NIŠTA ŠTO SMO UČILI NIJE ISTINA.

Nazovi strane riječi su kod nas sveprisutne. Prvo su davnpo izotimane iz srbskoga jezika pa kao došle kao strane u srbski jezik(koji zovu srpski). Svo sadašnje školstvo treba preurediti. U školama svih stepeni R. Srpske (i drugih prostora srbskih) predavači predaju kao da se ništa nije desilo. Kao da nije bilo Bezimenog rata, kao da nema kompjuterike, kao da je još maštovni socijalizam. Vratimo se malo:Okupaciona Austro-Ugarska napravila je više podvala Srbima:četiri su glavne:1. da su Sloveni doselili do početka sedmoga vijeka. A istina je da su Srbi na Helmu odvazda življeli (različito nazivani). 2. Izmišljeli su pojam „Matica Srbija“. Tako se misli da je matica ova sadašnja izbezumljena saćerana Srbija i da su Srbi otuda (preko Drine) najezdili na tuđe prostore.


3. Austro-Ugari su izmislili pojam „porijeklom iz Crne Gore“

Crna Gora je naseljena odovuda pa su se neki potomci vraćali. 4. Da su Albanci Iliri i da su starosjedioci. Šiptari a ne Albanci su doseli na Helm sa Sicilije 1043-e godine marta mjeseca, a porijeklom su otprilike iz današnjeg Dagistana, donijeli su svoj jezik, zadržali ga, i njim govore, a njime govore i Srbi pošiptarenici. A Iliri su mjesni Srbi u Zagorskoj Srbiji tj. Gusliri, oni Srbi koji prave gusle i guslaju. 5.

Izmišljen je pojam Bosna i Hercegovina za srbski prostor koji će okupirati. Bosna i Hercegovina nije nikada postojala, ne postoji danas i neće nikada postojati. Sve je izmišljeno naopako od pojmova preko principa do istorije. Tako da se ne može tačno znati. Uzmimo neke pojmove-najčešće svakidanje riječi: seljak, građanin, guslar, Srbin. . Pravi naziv za one koji žive na selu jeste seljanin, odnosno seljani, a ne seljaci. Možda bi se starostavnije mogao zvati selanin ili seoljanin. U množini selani i seoljani.

Seljaci su oni koji sele. Kada se kaže da „Seljacima nije plaćeno. . “ to bi značilo da onima koji sele i premještaju se nešto nije plaćeno. A oni kojima je to nešto trebalo platiti nijesu ni pomenuti. Kaže se: „Pozivaju se građani. . „. To slobodno znači da se ne moraju odazvati na to seljani, a koje navikom zovu seljacima. Guslari su oni koji prave gusle kao što kolar pravi kola sedlar sedla i slično. A oni koji pjevaju uz gusle su guslači. Rođeni brat Srbin ima rođenu sestru koja je Srpkinja (po besmislenom pravopisu). Kao što vidite po tome pravopisu rođeni brat i rođena sestra nijesu iste narodnosti. I još gore: po takvim pravopisnim nazivima mogli bi među se lasno stupiti u bračne odnose.

Francuski Enciklopedijski rječnik Kije, izdat po Drugom svjetskom ratu, pod pojmom Bosna na str. 141. objašnjava: „Stanovništvo je srpsko, ali razdeljeno, sa gledišta vere, na grčko-pravoslavne, rimokatolike i muslimane“. Velika sovjetska enciklopedija bilježi „jednaka (istovetna) srpska plemena Crne Gore i Bosne, osobito posle turskog zavojevanja (kraj 14 veka) razvijala su se osobeno“. Italijanski Geografski rečnik G. Garole iz 1929-e godine na str. 156. objašnjava Bosnu u kojoj su stanovnici „Sloveni: Srbi, Bošnjaci, vere grčke, rimske, muhamedanske“, a za Srbe piše: „To su južni Sloveni Srbije, Bosne, Hercegovine, Crne Gore, Južne Dalmacije. . „.

Vlastodržci Srbi (iste porodice ili ista bratstva, a posebno vlastela i zavisni podanici) su kroz srednjovjekovlje življeli istovremeno na raznim prostorima. Tako imamo istovremenost življenja: Kučevo (današnji Kalinovik), Knin, Humina, Vlašić, Donji Krai (Banjalučka Krajina) i Kučevo u današnjoj zvanoj Istočnoj Srbiji. Istovremenost je takođe Viševa (današnji Borač između Kalinovika i Nevesinja), Ozren (u Usori), Visla u Poljskoj itd. Istovremenost života bila je na Ravnom Zagorju i u Humini, ali i na Ravnom Zagorju i Vlašiću, Čemernici planini te čitavim područjem srbskog velikana Hrvoja Vukčića. SVE JE JASNO I SVE SE ZNA. ALI SILA SRBIMA OTIMA.

Bratstvo među narodima zaista treba. Ali ne na principu raskidanja i rasrbljenja Srba. NA OVOZEMALJJU ĆE VRLO BRZO DOĆI DO NAGLOG POMJERANJA NARODA, PRERASOPDJELE SNAGA I DRUGAČIJIH SNADBIJEVANJA. Često se čuju drvene demagogije: „Ne može se živjeti od istorije“, „Nećemo se vraćati u prošlost“. . .

Pa onda oni koji to govorite porušite sve što je u istoriji stvoreno. (Jasno je da se to najviše govori da se kod svih sakrije srbsko porijeklo). Takođe neki ubleaši govore da „Ne možemo u Evropu s guslama“. Pa zašto onda guslaju u Evropi? Rekli smo da su od gusala svi gudački i trzački instrumenti. I opet tu dolazimo do onoga „nema tvoga Boga, a ima moga boga“. Samo ođe nema tvojih gusala, a ima mojih gusala.

OTKRIVAJMO ISTINITU PROŠLOST DA BISMO IŠLI U BUDUĆNOST. Međutim, SAMO SRBIMA TRAŽE DOKAZE.

A ZAŠTO? PA ZATO ŠTO SU SRBIMA SVE UNIŠTAVALI I OČEKUJU DA SRBI NEMAJU DOKAZA.

I ako za šta imaju Srbi dokaze da im i te unište. ISTINE se moraju shvatiti, DA BI BIO MIR na ovdašnjim prostorima. A koga smo tako željni.

I MEĐU JEDNIM NARODOM. I S T I N A M A SE NADAMO NA KRAJU.


Povezano: SAZNAJTE SVOJE PORIJEKLO I PRAVU ISTORIJU

FB Komentari

Petar Aškraba Zagorski

Petar Aškraba Zagorski, otkrio poreklo oko 100.000 prezimena našeg naroda. Najstariji Veletići, Kalinovići, Ljutići, Bodrići, Dragovići… Poreklo od Soluna do Alpa. Rođen je na Petrovdan 1952. godine u selu Jelašca na Zagorju (oblast opštine Kalinovik). Studirao je više fakulteta i radio je razne poslove u više mjesta bivše Jugoslavije, od fizičkog radnika, preko referenta, vaspitača, inspektora, profesora, ekonomiste do direktora Radne organizacije. Do raspada Jugoslavije je većinom živio u Sarajevu, sada živi u Foči.

Povezano

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *