BalkanIstorijaMišljenjaOpštePreporučeno

Mišljenje Srbina iz Crne Gore

Gospodin Miroslav Vlahović Gedža, objavio je jedan Facebook post, prilično opširan i decidiran. Njegov stav i mišljenje o Srbima, Crnoj Gori i Crnogorcima, prenosimo vam u celini.

„Prvo, Ja sam Srbin koji nema ni primjesu crnogorske lokalističke svijesti. Odnosno, za mene je srpski narod jedan i nedjeljiv.

Drugo, nemam mitomanski odnos prema Crnoj Gori. O istoriji ovog prostora znam dovoljno da bih mogao da razumijem današnju situaciju. Crnu Goru je osnovao turski okupator.  Šest nahija (četiri današnje, nahija Malonšić, odnosno današnja Zeta sa Lješkopoljem i nahija Grbalj) su dobile crkveno narodnu autonomiju po šerijatskom pravu.

Turci su popisali stanovnštvo i razrezali porez. Tema Kara(dža)dag je proglašena za carski has (carsko imanje) pa stanovnici te administrativne oblasti nisu plaćali nikakav osim simboličan danak sultanu. Taj porez je predavan skadarskom paši jer je Kara(dža)dag bio dio Skadarskog sandžaka.

Dakle, to nije bio plod oslobodilačke borbe Crnogoraca, nije bilo div junaštvo, nego turska milost, zbog teških uslova u kojima je taj narod živio. Srpski nacionalni romantizam devetnaestog vijeka je razvio pomamu o izuzetnosti Crnogoraca i taj se virus uhvatio, pa je aktivno počelo da se vjeruje da je Crna Gora uvijek bila slobodna i nad drugim srpskim krajevima izuzetna.

To je laž.

Ja sam Srbin kome je cio srpski narod njegov narod. Srbin koji nema razloga da se identifikuje sa Crnom Gorom jer je moje prezime starije od Crne Gore, jer sam Brđanin, jer su to moji preci vjekovima bili. Ujedinjavali smo se sa Crnom Gorom zadržavajući svoje ime sve do 1878. godine, kada je, na rusku intervenciju, iz imena novopriznate države izbačeno ime Brda.
To međunarodno priznanje je u tadašnjoj Crnoj Gori i Brdima dočekano kao poraz, jer se očekivalo da Srbiji pripadnu Bosna i Hercegovina i da se srpski narod ujedini u jednu državu.
Kukavičije jaje koje nam je položila Turska se izleglo austrijskom intervencijom.
Ubačen je razdor u, do tada, jedinstveni srpski narod. Austrija je podržavala zasebnost Crne Gore da se Srbi ne bi ujedinili. Interesi dvorske kamarile nadrastaju nacionalni ideal. Vladarska kuća, odnosno klan Petrović Njegoš dobija aspiracije koje su van nacionalnog ideala ujedinjenja u jednu srpsku državu.

1918. godine ta politika doživljava slom, i Kara(dža)dag se prisajedinjuje matici Srbiji.
Najbolji sinovi najbolje generacije Srba iz Kara(dža)daga obavljaju taj istorijski zadatak.
Na žalost, Jugoslavija je rastočila srpsku nacionalnu svijest, srpski narod je doživio genocid, Srbija je poslije II Svetskog rata doživjela slom i genocid nad njenom građanskom i preduzetničkom klasom.

Poslije te istorijske katastrofe, srpski narod je na koljenima. Na scenu se vraća mutirana, od komunista podmetnuta degenerisana Crna Gora, obogaćena sadržajima koje nije imala i redefinisana radi poništavanja necrnogorskih elemenata u njoj. Taj nakalemljeni, neistiniti, neutemeljeni novi identitet je srpsko-crnogorsko-komunistički hermafrodit. Aždaja koja jede samu sebe.

Sloboda iživljavanja nad srpskom tradicijom i svako odsustvo kritičke svijesti čini da identitet ovog prostora i ovih ljudi ovdje mutira iz srpskog romantizma u crnogorski rasizam.

U crnogorsko nadsrpstvo i u crveno hrvatstvo. U dva tako slična, suštinski identična, koncepta. Koncepta sopstvene izuzetnosti kome se odaje svaka zajednica nemoćna da stvori ikakvu vrednost, materijalnu ili duhovnu. Obrazac takve zajednice je Monteprkno Kralja Nikole i komunističko Monteprkno.

Komunistička stega drži na okupu ubogi i primitivni socijalistički Kara(dža)dag, u kome buja rasno ludilo. Kako samodefinisani nadsrbin prezire Srbiju, tako i novokatolički Crnogorac isto prezire tu istu Srbiju. Tačke susticanja ova dva ludila su negativni pojam „Srbija“ i pozitivni pojam „Crna Gora“.

To pseudoistoričarima, pseudointelektualcima i najneverovatnijem zbiru piskarala i laprdala pruža široki prostor slobode. Kako Brđaninu, tako i Crnogorcu vazda mila politička korektnost dobija najšire tumačenje. O „tamo njima“ možeš kako hoćeš, ali ovo ovdje moraš da hvališ.

Federalna jedinica i donacije ostalih republika stvorile su organizacioni okvir i materijalnu osnovu za definitivan raspad srpske nacionalne svijesti u Kara(dža)dagu.
Neminovno, tako raspadnuta, ta srpska svijest je počela da obrazuje zasebnu tradiciju i identitet. Novokatolički i srboliki komunistički Crnogorac su sijamski blizanci.
Isti su. Isto je njihovo ishodište, isti motiv i ista svijest.

Poslednji trzaj našega naciona da povrati ono šta je u ratu dobio a u miru izgubio nije oživio autentičnu srpsku svijest u Kara(dža)dagu i u Kara(dža)daglijama.
Federacija ravnopravnih, dva oka u glavi, dvije sestre i slična naklapanja bila su slika rastočenosti naše nacije i predznak njenog laganog umiranja. Više nismo sposobni da kažemo da smo jedan narod koji treba da živi zajedno. Da su nam pisci, ratnici, Karađorđevići, sportisti, prošlost i budućnost zajednički.

Da smo jedno.

Srpska pravoslavna crkva je poslednja srpska institucija koja će, i formalno, da bude protjerana iz današnje Crne Gore. Institucija koju je uspostavio sveti Sava, koju su Nemanjići obogatili onim šta je najprisutniji i najrašireniji sloj istorijskog nasleđa na ovoj teritoriji, doživjela je lagano odstupanje od glavnog svog toka i počela da lokalnu tradiciju DIJELA, SASVIM MALOG DIJELA te teritorije prezentuje kao našu opštu, ujediniteljasku. Tradiciju zaokruženu i samodovoljnu. Novo ostože našeg identiteta.

Operacionalizacija te nove ideje postaje prisutna u javnosti.
Replike Njegoševe kapele se siju van Četiri nahije. Kao da smo mi Brđani srušili Kapelu, a ne dični Katunjani. Po mišljenju Mitropolije cetinjske, Boka nije imala ništa i nikoga u svojoj tradiciji po kome bi se nazvala novosagrađena krstionica na Miholjskoj prevlaci. Malajsko crnogorsko ludilo, u svojoj nadsrpskoj verziji, crnogorizuje Boku.

Mitropolija cetinjska, odnosno blaženi arhiepiskop cetinjski Amfilohije govori da je Crnogorac, svoju pastvu naziva Crnogorcima, za Crnu Goru kliče da je vječna.
Crkva, institucija kojoj je imanentna posvećenost tradiciji, nasleđu, koja mora da ima konzervativan odnos prema političkim promjenama, lako i bez oklijevanja u svom javnom govoru usvaja AVNOJ-evske granice i usvaja rečnik i definicije dnevne politike. Nestaju Zeta, Brda i Skenderija iz naziva Mitropolije. Nestaje šarolikost lokalnih tradicija, nestaje kritička svijest prema svetovnoj vlasti. Kopiraju se parole crnogorskih novokatolika i komunoustaša, prate se njihove definicije i uklapa u njihova shvatanja, u želji da se dokaže da Mitropolija polaže pravo na isto nasleđe kao i oni.
Da je mitropolija upravo najveći zastupnik njihovog viđenja Crne Gore.

Pomiješani dnevno politički interesi, zablude srpskih nacionalnih romantičara devetnasteog vijeka, nasleđe komunističkog viđenja nacije i crkve, pa i lična sujeta blaženog arhiepiskopa i visokopreosvećenog mitropolita Amfilohija, rezultovali su jednom istorijski bezizlaznom situacijom za srpsku Crkvu u savremenoj Crnoj Gori.
Ranije je, rekoh, posijano i niklo zlo sjeme, ali je blaženi i visokopreosvećeni to stablo baš razgranao. Crkva u Crnoj Gori će da nastavi da postoji kao samostalna od srpske. Sa istim sveštenstvom i dijelom monaštva, sa istim mitropolitom, sa istim nevjerovatnim objašnjenjima da jesmo ali nijesmo, da možemo ali da ne možemo (parafraza Matije Bećkovića) da ovo i da ono, da nije moglo drugačije da treba da se narod ujedini, da smo sestre, oči i.t.d.
Sklepana je ta prevara ranije. Mitropolit misli da je građenjem paralelnog toka srpskog identiteta i tradicije zadovoljio komunostaše i da mu je ostatak srpskog naroda toliko vjeran da će moći da nastavi da postoji kao do sada. Da je crnogorski nacionalni projekat kuvanja srpske žabe uspješan, da ne može da mu se odupre, da je to odupiranje suvišno, pa ga je pogurao različitim svojim potezima i različitim nastupima u javnosti.

Proglašenje igrača bilijara, jebača i putnika, Petra II Petrovića za sveca, protivno svakom očekivanju i shvatanju naroda i Crkve, manevar je blaženog i visokopreosvećenog u pravcu zakivanja alternativnog, po potrebi srpskog, po potrebi crnogorskog identiteta koji je otklon od opšte srpskog identiteta, srpske istorije i zajedničke budućnosti srpskog naroda.
Zato sam stava da je Tajnovidac čovjek mrtav, a ne svetac, da je, po onome šta znam, bio loš čovjek.

Istina je da mnogo od mene pismenijih ljudi kažu da je bio „naš pesnik pesnika“ (Aleksandar Jerkov), i to priznajem, ali da nije osnov novog identiteta, da nije tradicija paralelna ukupnoj srpskoj, da je njegovo proizvođenje u sveca gaf blaženog arhiepiskopa i visokopreosvećenog mitropolita koji neće proći. Ja vrijeđam jednu političku manipulaciju, jednog mrtvog čovjeka, a ne sveca. Mislim loše o njemu kao što bih, pod istim okolnostima, mislio loše o drugim ljudima. Moja Crkva je Srpska pravoslavna crkva i svaka kanonski priznata.
Ona Radivoja ne smatra svecem. Ignoriše akrobacije blaženoga i visokopreosvećenoga Amfilohija. Tako ovdašnji Srbi imaju svoga sveca koga ostali Srbi ne priznaju i za ostale Srbe nije ravan Nemanjićima, kako bi se zaključilo sa fresaka u hramu Vaskrsenja Hristovog, gdje je Njeguški klan freskopisan na istom nivou dostojanstva i važnosti kao svetorodna loza Nemanjića, koji su u Podgorici rađani i živjeli sedam vjekova prije Njeguša.
Tako ovdašnji Srbi nisu Srbi kao i ostali Srbi.

I to je odgovor na pitanje Želidraga Nikčevića, sa početka završnog čina naše propasti- „Da li smo mi Srbi kao i ostali Srbi?“ Niko ne može da obmane pravog Srbina time da mu zaprijeti autoritetom lažnog svetitelja, kako je namjerio blaženi i visokopreosvećeni Amfilohije, arhiepiskop i mitropolit cetinjski. Ne može blaženi i visokopreosvećeni da nas uplaši ikonama i hramovima sveca koga ne priznajemo i uz čije skute nećemo da se savijemo, jer u njegovu svetost ne vjerujemo.

Ni mi, niti vancrnogorska Crkva srpska. U svetost njegove loze ne vjerujem. U svetost njegove zemlje, liše svih srpskih zemalja i iznad svih srpskih zemalja ne vjerujem. Ne postoje dva toka srpske istorije i dva srpska identiteta. Nije Kara(dža)dag krov niti vrh srpstva. Ili smo Srbi kao ostali Srbi, ili nismo Srbi.

Vojvoda Micko Krstić, poslije devetnast godina dobija priliku da izađe iz bugarske tamnice, na poziv tamničara-„Napolje, ko je Blgarin!“

Micko ostaje jedini u tamnici. Tamničar ga pita zašto ne izlazi, a Micko kaže-„Az sum Srbin, nesum Blgarin“, i ostaje u tamnici još tri godine. Od stotinu crnogorskih nadsrba i stotinu novokatoličkih Crnogoraca svaki do jednoga misli da u južnoj i staroj Srbiji žive cigani, ljudski otpad i smeće.

Ko je, kako i čime ubijedio podlovćenske ovcokradice da su nadrasa, ne znam. Znam da je došao čas da se te bijede kurtališemo. Hoće li blaženi arhiepiskop i visokopreosvećeni mitropolit sa njima ili sa nama, to ćemo da vidimo.

Sa obojicom ne može.  Nikako.

FB Komentari

Povezano

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *